Op 19 oktober 2011 was het een grote dag in de geschiedenis van Android. Dit was namelijk de dag dat de Galaxy Nexus, het derde Nexus-toestel in de reeks werd aangekondigd. Daarbij werd ook Android 4.0 aangekondigd, een belangrijke mijlpaal voor Android. In deze review neem ik de Galaxy Nexus en Android 4.0 onder de loep, maar eerst een stukje geschiedenis.

Nexus-geschiedenis

In januari 2010 deed Google iets opmerkelijks: het bedrijf kondigde een eigen telefoon aan, genaamd Nexus One. Het toestel, dat gemaakt werd door HTC, zette een nieuwe standaard voor de hardware in Androidtoestellen én de software, een pure vorm van Android, werd onderhouden door Google. Vooral dat laatste was een voordeel, want de Nexus One kreeg als eerste de updates en kende geen toevoegingen van fabrikanten. De Nexus One werd gepositioneerd als een ontwikkelaarstelefoon en kwam uit met Android 2.1.

In december 2010 kwam de opvolger uit, de Nexus S. Deze keer kreeg Samsung de eer om het toestel te maken. Qua hardware was het toestel een afgeleide van Samsungs populaire Galaxy S en werd er zeker geen nieuwe standaard gezet. Nieuw op het toestel waren vooral de NFC-chip, waarmee het toestel op korte afstand kan communiceren met andere toestellen die zo’n chip hebben, en Android 2.3. Ook Android 2.3 bracht niet verrassend veel nieuws met zich mee, behalve een wat opgeschoond uiterlijk, NFC-ondersteuning en veranderingen onder de motorkap. Het wat opgeschoonde uiterlijk was het resultaat van het korte werk van nieuwe aanwinst Matias Duarte, die eerder voor Palm het uiterlijk van webOS ontwierp. Hij kon voor Android 2.3 niet zoveel meer doen; de grote verandering van het uiterlijk zou later komen.

Google nam niet lang na de lancering van de Nexus S een kortere route en hackte een Androidversie in elkaar die alleen op tablets werkte, met de naam Honeycomb of versienummer 3.0. Hierin kwam eindelijk het werk van Matias Duarte naar voren. Honeycomb had een frisse, futuristische uitstraling en leek eigenlijk maar weinig op Android 2.3, ook wel Gingerbread genoemd. Matias gaf aan dat dit de toekomst van Android zou zijn. Google liet weten dat de opvolger van Honeycomb, het beste van Gingerbread en Honeycomb zou combineren en moest werken op telefoons én tablets. Deze versie zou uiteindelijk Ice Cream Sandwich gaan heten.

Dan zijn we aangekomen bij 19 oktober, het moment dat het derde Nexus-toestel van Google aangekondigd werd, na enige vertraging. De Galaxy Nexus, wederom door Samsung gemaakt, is de eerste telefoon met Android 4.0, ook wel Ice Cream Sandwich genoemd. Hierin werd duidelijk wat Matias bedoelde met “dit is de toekomst van Android.” Android 4.0 leent veel uiterlijke kenmerken van Honeycomb, maar wel in een afgeslankte vorm. Wellicht zag Honeycomb er iets té futuristisch uit. De Galaxy Nexus is ten opzichte van de Nexus S zeker een upgrade qua hardware, maar laat wel zien dat Google met de Nexus-lijn niet per se probeert een standaard voor de hardware neer te zetten. De hardware en de software zijn goed op elkaar afgestemd, Android is puur, updates komen van Google, dát is de kracht van de Nexus-lijn. De Nexus-lijn stelt Google in staat om Android te laten zien zoals het bedoeld is en dat wordt duidelijk: de Galaxy Nexus heeft géén navigatieknoppen onder het scherm. Deze knoppen zijn verwerkt in de software.

Op de volgende pagina begint de review.

• Page 1
• Page 2
• Page 3
• Page 4
• Page 5
• Page 6
• Page 7
• Page 8
• Page 9